ناميرا

به نام خدا

((ناميرا))

نويسنده :صدف گل گل

او ناميرا است ! چه زيباست اين واژه ! و چه ژرف !

او نمرده است و نخواهد مرد و تا ابد نام او بر تارك تاريخ خواهد درخشيد . آري ! او سرور جوانان بهشت است . حسين بن علي (ع) ، حماسه سازي جاودان .

حماسه او ماوراي هر افسانه و حقيقت بود . آن زمان كه تمام دين در برابر تمام كفر ايستاده بود . جنگ ، جنگي بود سرنوشت ساز . و آن هنگام كه مرز ميان انسان و شيطان شكسته شد. هنگامي كه ابليس لشكريان خويش را در جامه آدميان در برابر مردماني با ذات افلاكيان قرار داد .

گويا محكمه xadاي پيش از دادگاه عظيم الهي و رستاخيزي پيش از قيام قيامت بر پا شده بود و حاضران در آن محكمه حكم سعادت و شقاوت خود در دو جهان را دريافت كردند .

آري ، آزمون نينوا، آزمون بصيرت بود .

چه عابدان و عارفاني كه موي خويش را در راه اسلام و مسلمان سفيد كرده بودند ، قدم هاي خود را در مسير بندگي فرسوده بودند ولي در هنگامه اين امتحان عظيم ، سرافكنده و مردود شده دين و دنياي خود را باختند .

آن هنگام كه غبار شك و ترديد چشم دل خلق را نابينا مي سازد و صداي سكه هاي زر و سيم گوشxadها را بر نداي حق مي بندد ، سعادتمندان و راستxadروان كه خواهند بود ؟

چه بزرگاني كه در ركاب سول خدا(ص) ، رحمت خداوند بر زمين و زمينيان ، شمشير زده بودند . چه زخمها كه بر پيكر داشتند و چه شب ها كه سر بر سجده نهاده بودند ! ولي نداي (( هل من ناصر )) ابا عبدالله را با گوش جان نشنيدند . آن گاه كه كاروان نينوا بر صحراي تقدير پا مي گذاشت ، عدهxadاي راه را گم كرده ، فاصله حق و باطل را نديدند .

چه بد سرنوشتي است كه امامت تو را بخواند و تو اجابت كننده نباشي .

آري، ناميرا روايتي جاودان از آزمون بصيرت است .

داستان مبارزيني است كه همه عمر چكاچك شمشيرها را چون لالايي مي شنيدند ولي هنگام نبرد حقيقي شمشير عدالتشان در غلاف ترس و ترديد ماند .

اما خوش به سعادت مردماني كه مولايشان را ياور و ناصر بودند. آنها كه سوار بر اسب تيز پاي ايمان و با چشماني بصير و بينا به معراج نينوا رفتند و حسيني شدند .

ناميرا، درسنامه تمام دوران هاست . پس از آن بياموزيم ولايت مداري را و چون كوفيان سست اراده نباشيم. شمشير عدالت جويي و ظلم ستيزيمان را غلاف بشكنيم و عبادت و طاعت پرودگار را چون رزمجامه بر تن بپوشيم تا در نبرد جاودان پيروز حقيقي ميدان باشيم .