محرم با رنگ و بوی خاص خودش آمد و رفت .

امسال هم چون سالهای گذشته ,محرم با رنگ و بوی خاص خودش آمد و رفت . هر کس به اندازه بضاعتی که داشت از این خوان گسترده , دستاوردی بر گرفت و توشه خود کرد.

گاه می اندیشیم آیا ممکن است این همه شقاوت ؟ چگونه می توان زخم هایی را که بر پیکر نورانی اولیای خدا نشاندند را توجیه کرد؟

کدامین قلم یا کدامین کلام توانایی بیان این مصیبت عظمی و این رنج بی انتها را دارد؟

بياييد کمی با خودمان رو راست باشیم, به راستی اگر امروز باز هم کربلای دیگری بر پا شود, آن یاران واقعی و آن جان بر کفان راستین چند نفر خواهند بود ؟

حواسمان باشد ، نکند با این ناکجا آباددی که در پیش گرفته ایم نهایت سر از قوم اشقیا در آوریم. مبادا که دنیا را چنان در آغوش گیریم که دین باز هم به مسلخ زمانه رود.

هر یک از ما بر سر و سینه می کوبیم و اشک از دیدگان فرو می ریزیم و در دادن نذورات بر هم پیشی می گیریم, اما یادمان باشد که فرزند زهرا برای کدامین آرمان همچون مسیح ، به صلیب زمان کشیده شد ، و ما با رفتار و گفتارمان در این زمان ،که کربلای دیگری بر پاست , دشنه بر قلب اسلام فرو نکنیم و خداي ناكرده سیلی بر چهره دین ننوازیم.